Iranians History on This Day

روز و ماه خورشیدی و یا میلادی مورد نظر را انتخاب و كلید مشاهده را فشار دهید

میلادی

خورشیدی

7 مارس

جستجوی:

هدیه مولف
این سایت مستقل و بدون كوچكترین وابستگی؛ هدیه ناچیز مولف كوچك آن به همه ایرانیان، ایرانی تبارها و پارسی زبانان است كه ایشان را از جان عزیزتر دارد ؛ و خدمتی است میهنی و آموزشی كه خدمت به میهن و هموطنان تكلیف و فریضه است كه باید شریف و خلل ناپذیر باشد و در راه انجام تكالیف میهنی نیاز به حمایت مادی احدی نباید باشد، و نخواهد بود. انتخاب موارد برای نگارش و عرضه در سایت نظرشخص مولف است.

Select your preferred language to translate this page into.

لینک به این صفحه

ایران

روزی که سپهبد رزم آرا درپی مخالفت با ملی شدن نفت ترور شد و آیت الله کاشانی کشتن اورا «امری واجب» اعلام داشت

Gen. A. Razmara

16اسفند 1329 [و در آن سال برابر با هفتم مارس 1951] سپهبد حاجعلی رزم آرا نخست وزیر وقت كه برای شركت در یك مجلس ترحیم به مسجد شاه [واقع در بازار تهران] رفته بود با گلوله خلیل طهماسبی، از اعضای جمعیت فدائیان اسلام كشته شد و دو روز بعد حسین علاء برجای وی نشست و نخست وزیر شد و از یكم فروردین 1330در تهران حكومت نظامی برقرار كرد. [حاجعلی نامی است که پدرش براو نهاده و در شناسنامه اش قید شده بود].
     طهماسبی در بازجویی گفته بود كه چون رزم آرا خائن به ملت بود او را كشتم. چهار روز پیش از این رویداد، جمعیت فدائیان اسلام در همان مسجد اجتماعی برپا كرده بود و از رزم آرا كه با ملی شدن نفت وطن مخالفت می كرد شدیدا انتقاد كرده بود.
     روز پس از رویداد، آیة الله كاشانی اقدام خلیل طهماسبی را در كشتن رزم آرا «امری واجب» اعلام داشت و از طهماسبی به عنوان نجات دهنده ملت یادكرد.
     یك روز پس از كشنه شدن رزم آرا، كمیسیون ویژه مجلس [کمیسیون فوق العاده بررسی مسئله نفت و طرح ملی شدن آن] به ریاست دكتر محمد مصدق، طرح ملی شدن نفت را كه رزم آرا با آن مخالفت می كرد به تصویب رساند. برغم اعتراض دولت انگلستان، مجلس شورای ملی 24 اسفند و سنا چهار روز بعد بر این مصوبه صحه گذاردند كه 29 اسفند به صورت قانون در آمد. 29 اسفند یک روز ملی اعلام شده است و تعطیل عمومی است. گزارش های آن زمان روزنامه های تهران نشان می دهد كه از 17 اسفند (روز تصویب طرح ملی شدن نفت در کمیسیون ویژه مجلس) تا پایان سال 1329 تظاهرات و شادمانی ایرانیان یك لحظه قطع نشده بود. پیش از تصویب طرح ملی شدن نفت، اجتماعات تهران و شهرهای دیگر با هدف درخواست لغو قرارداد نفت با انگلستان و ملی كردن صنعت نفت از 12 اسفند 1329 (سوم مارس 1951 و چهار روز پیش از ترور رزم آرا) وسعت و شدت یافته بود. در این اجتماعات از هرگروهی ـ ملی گرا، كمونیست و مذهبیون ـ دیده می شدند؛ درست بمانند انقلاب سال 1357 (1978 ـ 1979میلادی).
     اعضای این كمیسیون ویژه كه تشكیل آن محصول سالها تلاش ملت ایران برای ملی كردن صنعت نفت خود بود یكم تیرماه آن سال (سال 1329) انتخاب شده بودند كه شاه چهار روز پس از آن به طور غیر منتظره (و بدون استعلام قبلی تمایل مجلس) سپهبد حاجعلی رزم آرا رئیس ستاد ارتش را به نخست وزیری منصوب كرد. روز بعد از این انتصاب، هنگام ورود رزم آرا به مجلس برای معرفی خود و وزیرانش، دكتر مصدق آن چنان با خشم به دیكتاتوری شاه اعتراض كرد كه ازحال رفت و بیهوش بر زمین افتاد. شاه پس از حادثه 15 بهمن 1327 كه در دانشگاه تهران به سوی او تیراندازی شده بود و با استفاده از این فرصت، اشاره به تجدید نظر در قانون اساسی کرده بود، اختیارات خودرا افزایش و راه دیكتاتوری پیشه ساخته بود. به این ترتیب، دوران نخست وزیری هفت ماه و بیست روزه رزم آرا درگیری لاینقطع او و مجلس بود. در آن مدت مخالفت مردم با رزم آرا كه اورا مامور جلوگیری از استیفای حقوق خود می دانستند و نیز درگیری پاره ای ازنمایندگان مجلس و مطبوعات با وی ادامه داشت.
    ماهها پس از ترور رزم آرا، مجلس ضمن تصویب طرحی خلیل طهماسبی را از مجازات معاف كرد و از زندان آزاد شد که پس از براندازی 28 امرداد 1332، این قانون لغو و وی، نواب صفوی رئیس و تنی چند از اعضای جمعیت فدائیان اسلام در یک روز و در کنار هم تیرباران شدند.

خليل طهماسبي

نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.

تحولات غافل گیرکننده اسفند1342 ـ کناره گیری عَلَم، نخست وزیر شدن حسنعلی منصور و شهردار تهران شدن ضیاءالدین شادمان

تهران در اسفندماه 1342 و از نیمه دوم این ماه شاهد تحولات تازه ای و بعضا غافل گیر کننده بود. برای نمونه؛ امیراسدالله علَم نخست وزیر، دوست و مَحرم شخص شاه که در روزهای پیش از آن، سخن از برنامه هایش در ماهها و سال های آتی به زبان می آورد که حکایت از بقاء نخست وزیری او می کرد در نخستین ساعت اداری 17 اسفند، کناره گیری خودرا اعلام داشت که اصحاب اطلاع گفته بودند از وی خواسته شده بود که استعفاء بدهد و همان روز هم کنار برود. ساعتی پس از اعلام کناره گیری عَلَم، حسنعلی منصور نخست وزیر آینده اعلام و تعیین او به نخست وزیری به پارلمان ابلاغ شد تا بررسی کند و رای اعتماد دهد. حسنعلی منصور دبیرکل حزب ایران نوین بود و قبلا دبیر شورای عالی اقتصاد.
    وی همان روز و پیش از دریافت رای اعتماد پارلمان، اسامی وزیران کابینه خودرا اعلام داشت و معلوم شد که سه وزارت تازه هم خواهد داشت ـ وزارت اطلاعات و جهانگردی (امروزه: ارشاد)، وزارت آبادانی و مسکن و وزارت آب و برق. امیرعباس هویدا ـ دوست نزدیک منصور، عباس آرام، جمشید آموزگار به عنوان وزیران دارایی، امور خارجه و بهداری کابینه منصور معرفی شده بودند. در همین روز، وزیران اعلام شده، عضو حزب ایران نوین شدند!.
    از تحولات غافل گیرکننده این روز، یکی هم تعیین ضیاءالدین شادمان ـ فعال در امور ورزش و رسانه ـ به عنوان شهردار تهران بود.
    دو روز بعد، مجلس شورا به اتفاق آراء و سنا تنها با یک رای مخالف، به کابینه تازه رای اعتماد دادند. دو روز پس از رای اعتماد پارلمان، وزیر تازه دادگستری دست به تغیرات وسیع زد و ازجمله افراد دیگری را دادستان تهران، دادستان دیوان کیفر کارمندان دولت و ... کرد و سخن از احتمال تغییر نظام قضایی کشور از شکل سیستم قضایی فرانسوی به صورتی بومی و ایرانی پسند بمیان آورد.

کُپی صفحه اول و دو مطلب دیگر از شماره 15802 ـ 16 اسفند 1357 روزنامه اطلاعات (28 روز پس از پیروزی انقلاب) برای یادآوری گذشته و پژوهش:

درج، در صفحه دوم این شماره که وعده چاپ تفصیل مطلب در شماره 17 اسفند 1357 داده شده بود

درج، در صفحه آخر شماره 16 اسفند 1357 روزنامه اطلاعات. در پی پیروزی انقلاب، در چند شهر آمریکا و نیز در چند کشور دیگر، جوانان ایرانی به جان و مال ایرانیان تَرک وطن کرده که شنیده بودند در دوران داشتن مقام و قدرت سوء استفاده مالی کرده و پول ها را به خارج منتقل ساخته افتاده بودند که خبر هر روز رسانه ها شده بود. در پی انقلابات و تحولات اخیر در تونس و ... نیز همین حوادث تکرار شده بود و تفسیرنگاران نوشته بودند که برای سوء استفاده کنندگان از اموال عمومی، هیچ کشوری اَمن نیست.

12 اسفند 1396، ایران و ایرانیان مرد بزرگی را از دست دادند که جز سعادت آنان و دورشدن از دروغ و فساد آرزویی نداشت

دکتر فرهنگ مِهر

چهارم مارس 2018 (12 اسفند 1396) ایرانزمین و ایرانیان مرد بزرگی را از دست دادند که در طول عُمر، آرزویی جز سربلندی ایران و خوشوقتی، شادی و شادمانی ایرانیان و دوری آنان از دروغ، مَکر و فساد نداشت و برایش لذتی بالاتر از آن نبود که ببیند «مهربان بودن و مهربانی کردن» در وجود ایرانیان در حال تقویت شدن است.
    او ـ فرهنگ مِهر، یک زرتشتی ایرانی بود که 11 دسامبر 1923 (آذرماه) در تهران به دنیا آمده بود و پس از 94 سال و دو ماه و 22 روز زندگی، در آمریکا (کالیفرنیا) فوت شد. فرهنگ مِهر که در اقتصاد و علوم سیاسی دکترا داشت و در ایران و انگلستان تحصیل کرده بود در دوران نخست وزیری امیرعباس هویدا تا معاونت وی ارتقاء یافته بود. فرهنگ مِهر در فروردین 1343 با قبول معاونت وزارت دارایی، وارد سطح مقام داری ارشد دولتی شده بود.
    یکی از معروف ترین کارهای دکتر فرهنگ مِهر که دهها سال در میهن، در تنظیم و ارتقاء امور اقتصادی و بازرگانی همّت گماشت مراقبت از منافع نفتی ایران در چارچوب «اوپک» بود. وی که پدرش ـ مهربان مِهر از دستیاران کیخسرو شاهرخ کارپرداز وقت مجلس، پاکدست و ایراندوست بنام بود و برادرش بزرگمهر مِهر ـ نماینده مجلس، در نوسازی بیمه ایران در زمان ریاست خود بر این سازمان (نیمه دوم دهه 1340) کمک بسیار کرد.
    علی باستانی، خبرنگار روزنامه اطلاعات در میز اخبار اقتصادی از سال 1336 و معاون سردبیر این روزنامه از نیمه اول دهه بعد تا چندی پس از انقلاب، همواره در جلسات تحریریه از دکتر فرهنگ مِهر به عنوان یک ایراندوستِ درستکردار و درست گفتارِ بی بدیل و دانشمند و فرهیخته یاد می کرد. علی باستانی در یک جلسه روزانه دبیران خبر (روزنامه اطلاعات) در پاسخ به این پرسش که چرا فرهنگ مِهر ـ نخستین زرتشتی که مقام معاونت نخست وزیر به دست آورده بود از این سمت کنار رفت؟، گفت: در مواردی «اختلاف نظر».
    دکتر فرهنگ مِهر از سال 1350 تا 1357 (سال انقلاب) رئیس دانشگاه شیراز (پهلوی شیراز) بود. پس از انقلاب، مهندس مهدی بازرگان نخست وزیر دولت موقّت که بر مُحَسّنات دکتر مِهر وقوف داشت از وی خواست که همچنان رئیس دانشگاه شیراز باشد، ولی دکتر مِهر نتوانست اخراج های بدون دلیل، بویژه در سطوح دانشگاهی را تحمّل کند و کناره گیری کرد و چندی بعد بار سفرِ آمریکا بَست و در دانشگاه بوستون (استیت مشترک المنافع ماساچوستس) و نیز دانشگاه پنسیلوانیا به تدریس دروس مربوط به دانش خود ازجمله روابط بین الملی پرداخت و پس از بازنشسته شدن مقیم کالیفرنیا شد. اصحاب نظر، او را در ردیف «نامداران ایرانزمین» قرارداده اند. عنوان «نامداران ایران زمین» از فردوسی است.
    دکتر فرهنگ مهر که در تهران مدتی رئیس انجمن زرتشتیان بود چند کتاب تألیف کرده که معروف ترین آنها؛ «دیدی نو از دینی کهن»، «نقش زرتشتیان ایران در انقلاب مشروطیت»، «همزبانان من» و ترجمه کتاب «نظرات در تاریخ اقتصاد» هستند. او قبلا به انتشار مجله هوخت کمک کرده بود. دکتر مِهر مشکلی در رفت و آمد به وطن نداشت و زمانی که برای شرکت در یک نشست زرتشتیان به ایران آمده بود در دیدار شماری از آنان با آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی حضور داشت. حجت الاسلام محمد خاتمی رئیس جمهور پیشین در جریان دیدارهای ماه سپتامبر خود از نیویورک برای شرکت در جلسات سالانه مجمع عمومی سازمان ملل با دکتر فرهنگ مِهر نیز دیدار می کرد.
    دکتر مِهر علاقه و آرزو به تحکیم روابط ایرانی تبارها (ساکنان قطعات منفصله ایرانزمین) با یکدیگر داشت و کمک وسیع او به شکل گیری و تحکیم «اکو» ـ سازمان همیاری ایران، ترکیه و پاکستان با همان انگیزه و در همان راستا بود.
    دکتر فرهنگ مِهر در نخستین دهه قرن 21 در دو تماس تلفنی با دبیرخانه این «تاریخ آنلاین برای ایرانیان» تأکید کرده بود که «به لحاظ آموزندگی»، درج تصاویر سنگنبشته های داریوش بزرگ را در این آنلاین فراموش نکنیم که داریوش در یکی از این سنگنبشته ها، از پروردگار خواسته است که ایران را از دروغ برحذر دارد و در دیگری خواهان «در شادمانی زیستن ایرانیان» شده است. او در این دو تماس تلفنی گفته بود که مشکل ایران، دورشدن برخی از مردم از اخلاقیات است که تا چند قرن پیش [عصر مغول ها] در خون ایرانیان بود. باید نخست دروغ، ریا و تقلّب که آزمندیِ فرد، آنها را ابزار قرار می دهد از جامعه ایرانی طرد شوند. [بنابراین؛ به یک انقلاب و یا تحوّل فرهنگی نیاز است.]. دکتر مِهر همچنین از نقل برخی از مطالب تاریخ آنلاین [در آن زمان] در هفته نامه «اَمُرداد» که ناشر آن در تهران، زرتشتیان هستند و نیز ترجمه مطالب تاریخ ایران باستان در آن آنلاین به انگلیسی توسط بانو «روشن لُهراسپ پور» ابراز خرسندی کرده بود.

کتیبه داریوش و خواست او از خدا

تصویب بودجه سال 1397 ـ نگاهی به ارقام آن و ارقام بودجه سال 1343 ایران

مجلس شورای اسلامی 15 اسفند 1396 و پس از رفع ایرادات شورای نگهبان، با 150 رای موافق، 12 رای مخالف و 7 رای ممتنع از مجموع 195 نماینده حاضر در جلسه، لایحه بودجه سال 1397 ایران را از حیث منابع (درآمدها) بالغ بر 12 میلیون و 235 هزار و 523 میلیارد و 740 میلیون ریال و از حیث مصارف (هزینه ها) بالغ بر 12 میلیون و 235 هزار و 523 میلیارد و 740 میلیون ریال تصویب کرد.
    با نگاهی به گذشته می بینیم که بودجه کل ایران مصوب اسفند ماه 1342 برای سال مالی 1343 دارای 91 میلیارد ریال درآمد و 94 میلیارد ریال هزینه بود.
    مصوبه 15 اسفند 1396 مجلس، به گزارش خبرگزاری فارس، به این شرح است:
    الف) منابع عمومی بودجه دولت از لحاظ درآمدها و واگذاری دارایی های سرمایه‌ای و مصارف بودجه عمومی دولت از حیث هزینه‌ها و تمکلک دارایی‌های سرمایه‌ای بالغ بر 4 میلیون و 442 هزار و 604 میلیارد و 668 میلیون ریال شاملِ
    1-منابع عمومی بالغ بر 3 میلیون و 861 هزار و 871 میلیارد و 149 میلیون ریال
    2-درآمد اختصاصی وزارتخانه ها و موسسات دولتی بالغ بر 570 هزار و 738 میلیارد و 519 میلیون ریال.
    ب) بودجه شرکتهای دولتی، بانکها و موسسات انتفاعی وابسته به دولت از لحاظ درآمدها و سایر منابع تامین اعتبار بالغ بر 8 میلیون و 391 هزار و 247 میلیارد و 284 میلیون ریال و از حیث هزینه ها و سایر پرداختها بالغ بر 5 میلیون و 391 هزار و 247 میلیارد و 284 میلیون ریال است.

در قلمرو اندیشه

انتقال کتاب های ارسطو به شهر رم برای اسکندرسازی! ـ سالروز درگذشت ارسطو طبق برخی روایات

تصویر مجسمه ارسطو

    هفتم مارس سال 16 پیش از میلاد، آگوستوس امپراتور وقت روم دستور داد که کتابهای 25 گانه ارسطو ـ فیلسوف یونانی از این سرزمین به شهر رم منتقل تا متون آنها به رومی های جوان تفهیم شود که هرکدام یک اسکندر [اسکندر مقدونی] شوند. برپایه همین تفکر آگوستوس [که از سال 27 پیش از میلاد تا سال 14 میلادی بر امپراتوری روم حکومت کرد] در قرون جدید و معاصر در چند کشور مدارس ویژه تربیت مقام دولتی [آموزش جوانان مستعد و باهوش و آماده ساختن آنان برای مدیریت های دولتی و امور دیپلماتیک] دایر شد که یکی از این کالج ها هنوز در اروپا [انگلستان] بکار ادامه می دهد و شبانه روزی و پسرانه است.
    ارسطو Aristotle فیلسوف یونان باستان كه گفته بود آموزگارش افلاتون را دوست دارد، ولی «حقیقت» را بیشتر از او، به سال 384 پیش از میلاد درشهر بندری ستاگیروس در شمال شبه جزیره یونان به دنیا آمده و در اکتبر سال 322 پپش از میلاد درگذشت. برخی کرونیکل نگاران درگذشت ارسطورا هفتم مارس به دست داده اند. شهر ستاگیروس [زادگاه ارسطو] در سال 480 پیش از میلاد و در جریان لشکرکشی خشایارشا به تصرف ایران درآمده بود. این شهر یک قرن و اندی بعد به دست فیلیپ دوم پادشاه مقدونیه [پدر اسکندر] ویران شد و اینک یک روستا است.
     نظرات ارسطو در 25 کتاب درباره فلسفه، منطق، اخلاقیات، سیاست، فلسفه طبیعت، ماوراء طبیعت، هنر، روح و روانشناسی پس از انتقال به «رم» تكثیر و از دهه آخر قرن یکم پیش از میلاد در دسترس عموم قرارگرفته است.
     ارسطو که از هفده سالگی به آتن رفته بود 20 سال شاگرد افلاتون بود. پس از فوت افلاتون، حاضر نشد جای اورا به عنوان رئیس «آكادمی» بگیرد و به «ارناتوس» رفت و مشاور پادشاه این منطقه شد كه سه سال بعد امپراتوری ایران آرناتوس و نواحی اطراف آن را متصرف شد و ارسطو از آنجا به مقدونیه گریخت و پادشاه این سرزمین وی برای آموزش و پرورش پسر 13 ساله اش «اسكندر» استخدام كرد. ارسطو پس از اتمام دوره آموزش اسكندر [اسکندر مقدونی] و آماده کردن او برای زمامداری برجهان به آتن رفت و در آنجا مدرسه «لیسیوم Lyceum» را بازكرد و به تدریس و تحقیق مشغول شد و شاگردش «تئوفراستوس» از بیانات او یادداشت برمی داشت كه باقی مانده اند.
     پس از درگذشت اسكندر در سال 323 پیش از میلاد در بابل‌، آتنی ها كه از سلطه مقدونی ها راضی نبودند و ارسطو را مربّی و مورد حمایت اسكندر می دانستند با او به مخالفت برخاستند و همان اتهامی را كه قبلا به سقراط [آموزگار افلاطون] وارد ساخته و اورا مجبور به خوردن جام زهر كرده بودند؛ به ارسطو هم وارد آوردند: اتهام «بسط بی ایمانی میان جوانان». ارسطو که اعدام خودرا قطعی می دید به شهری دوردست (که با آتن قرارداد استرداد مجرمین نداشت) فرار كرد و طولی نكشید كه در همانجا بر اثر بیماری معده درگذشت.

در قلمرو ادبیات

شاعره بومی کانادایی (اصطلاحا؛ سرخپوست)

Emili

تكاهیونواكه Tekahionwake (امیلی پالین جانسون) شاعر و نویسنده بومی کانادایی (اصطلاحا؛ سرخپوست) هفتم مارس 1913 در «وانكور» درگذشت. وی كه از قبیله Mohwak موهواك بود در سال 1861 در اونتاریو در یك منطقه رزرو (به نام رزورِ ملّتِ ششم!) به دنیا آمده بود.
«امیلی» در اشعارش كه عمدتا به زبان انگلیسی است به بومی بودن (کانادایی اصیل بودن) خود افتخار كرده است. قبیله موهواك هنگام ورود مهاجران فرانسوی ـ انگلیسی به آمریكای شمالی در منطقه وسیعی از ایالت نیویورك تا اونتاریو و كوبك (كانادا) زندگی می كردند كه دربدر شدند!، اراضی شان توسط مهاجمان تصاحب و خودشان (آنان كه زنده و باقی مانده بودند) در فدراسیون آمریکا در رزرویشن ها (نوعی حَصر) و در کنفدراسیون كانادا در «رزرو» ها قرارداده شدند و سازمان های حامی حقوق بشر، جامعه ملل (پیشین) و سازمان ملل سکوت کرده اند و همچنین پاپ ها و کلیساها!.

سایر ملل

امپراتوری كه مخالف جنگ غیر ضروری بود

Antoninus Pius

آنتونینوس پیوس Antoninus Pius امپراتور روم، از سال 138 تا 161 میلادی، هفتم مارس سال 161 در گذشت. وی امپراتوری صلح طلب و مخالف جنگ غیر ضروری بود و سنای روم را مجبور كرده بود كه «جنگ غیر ضروری» را تعریف كند و این تعریف را به تصویب برساند و قانون كند. به همین سبب در دوران حكومت او میان روم و ایران جنگ بزرگی روی نداد و دو كشور اختلافات خود مخصوصا بر سر ارمنستان را از راه مذاكره حل كردند و بلاش سوم شاه وقت ایران از این فرصت استفاده كرده و دست به عمران و آبادانی زده بود. تنها خشونت دوران امپراتوری «پیوس» شورش طایفه انگلیسی «بریگانتس» در منطقه یوركشایر بود.
از كارهای جالب «پیوس» تعیین دو جانشین برای خود بود و وصیت كرده بود كه هر دو با هم امپراتور باشند تا قدرتِ مردم آزاری به دست نیاورند و هر كدام كه بَد شود مردم به دیگری روی آورند. پیوس مراسم نهصدمین سالگرد تاسیس شهر «رم» در 21 اپریل سال 147 میلادی را با شكوه هر چه تمامتر برپا ذاشت. توجه «پیوس» عمدتا به ایجاد ساختمانهای تازه و عُمران و اصلاح امور اداری بود.
پس از مرگ پیوس، سنای روم یكی از دو نفری را كه او معرفی كرده بود؛ «ماركوس اورلیوس» را امپراتور و «لوسیوس وروس» نفر دیگر را «نایب امپراتور» و به اصطلاح «كمك امپراتور» تعیین كرد.

ماركوس اورلیوس ـ جنگ با ایران ـ انتقال طاعون به اروپا و مرگ 5 میلیون اروپایی

Marcus Aurelius

«ماركوس اورلیوسMarcus Aurelius» هفتم مارس سال 161 میلادی امپراتور روم شد. همان روز «آنتونیوس پیوسPius» امپراتور قبلی روم درگذشته بود. چند ماه پس از آغاز امپراتوری ماركوس، بلاش سوم شاه ایران از دودمان اشكانیان درصدد اخراج رومیان از شرق مدیترانه برآمد، نیروهای رومی را در غرب فرات شكست داده و از سوریه بیرون رانده و حكمران ارمنستان را كه به طور پنهانی با رومیان دوستی می كرد بركنار و «تیگران» را برجایش نشانیده بود.
    برای جلوگیری از پیشروی ایرانیان در غرب، ماركوس «لوسیوس وروسLucius Verus» نایب امپراتوری (شریك خود در سلطنت) را ماموریت شرق داد ولی توصیه كرد كه بكوشد مسئله را با ایران از طریق مذاكره حل كند تا جنگ.
     وروس با سپاهی كامل و چند ژنرال ازجمله ژنرال «گایوس كاسیوسGaius cassius» عازم شرق شد، ولی بلاش سوم حاضر به مذاكره او نشد. وروس كه چنین دید تصمیم به جنگ گرفت. بلاش تاكتیك نظامی اشكانیان را بكاربرد و نیروهایش را به آن سوی فرات بازگردانید تا در محل مناسبی وارد جنگ شود.
    وروس به ماركوس اطلاع داد كه ارتش ایران سوریه را ترك كرده و به آن سوی فرات بازگشته و به بازگشت به پایتخت (تیسفون) در كنار دجله ادامه می دهد. در این هنگام میان نیروهای رومی بیماری مرموزی بروز كرد كه «دیوكاسیوس» مورّخ رومی آن را طاعون گزارش كرده و برخی دیگر نوعی آبله و یا سرخك (بیماری عفونی واگیردار) نوشته اند. وروس ژنرال كاسیوس را در سوریه گذارد و با بخشی از یگانها به رم بازگشت و آن بیماری را هم با خود به آنجا برد.
    بیماری منتقل شده از شرق سالها بلای جای اروپاییان بود. دیوكاسیوس جمع تلفات اروپا از این بیماری را پنج میلیون تن (!) ذكر كرده است. این بیماری تا سال 180 میلادی در اروپا باقی بود و در این سال ماركوس اورلیوس هم به آن مبتلا شد و درگذشت. گزارش شده است كه این بیماری «وروس» را هم از پای درآورده بود. اورلیوس كه در همه گیری دوم به این بیماری دچار شده بود قبلا با كودتای ژنرال كاسیوس در سوریه، شورش ژرمن ها در اروپای مركزی و ایلریایی ها در بالكان رو به رو شده بود زیرا كه تلفات ناشی از طاعون، نیروهای مسلح روم در اروپا را به یك سوم تقلیل داده بود.
    دیوكاسیوس نوشته است كه بیماری 15 سال (از سال 165 تا 180 میلادی) ادامه داشت و هر روز تنها دو هزار نفر را در شهر رم می كشت و «وروس» 11 سال پیش از ماركوس از این بیماری درگذشته بود.
    «ماركوس اورلیوس» درعین حال یك فیلسوف رواقیStoic Philosopher و یك نویسنده بود و یكی از تالیفاتش كه به زبان انگلیسی ترجمه شده و تا به امروز در دسترس و مورد استفاده است «مدیتیشنز Meditations» عنوان دارد.

كنستانتین امپراتور روم تعطیل بودن «یكشنبه ها» را در غرب برقراركرد که در آغاز، تعطیل هفتگی مسیحیان نبود

constantin1

كنستانتین یكم امپراتور معروف روم [متولد 27 فوریه 272 و متوفی در 22 می 337 که از سال 306 میلادی تا 337 حکومت کرد و قسطنطنیه را ساخت تا به امپراتوری ایران نزدیک باشد] هفتم مارس سال 321 میلادی، زمانی كه هنوز مسیحیت در قلمرو روم رسمیت نیافته بود فرمانی صادركرد كه در آن یكشنبه ها (روز خدای خورشید ـ خورشید غیر قابل فتح شدن Solis Invicti = Sol invictus ـ روز خورشید = Sun - Day = Sunday) روز استراحت و تعطیل عمومی اعلام شد.
این تعطیلی هفتگی به تدریج تعمیم یافته و رنگ مذهبی هم به خود گرفته است زیرا كه در جهان مسیحیت معمولا در این روز مردم برای دعا و شنیدن موعظه به كلیساها می روند.

نخستین عكاس جهان

Joseph niepce

ژوزف نایپس Joseph niepce نخستین عكاس جهان هفتم مارس 1765 در فرانسه به دنیا آمد. توجه وی به گرفتن عکس و ساختن دوربین و داروی مربوط از دهه دوم قرن نوزدهم آغاز شده بود. نایپس که به خاصیت سیاه شده سیلور کلوراید (ملح نقره) در برابر نور و به نسبت تابش آن پی برده بود پس از انجام همین تجربه روی ماده شیمیایی «بیتومن»، به ساخت دوربین همت گماشت و جعبه ای تهیه کرد كه یك روزنه برای ورود نور در آن تعبیه شده بود. این روزنه دریچه ای متحرك داشت. نایپس در ضلع دیگر جعبه، مقابل این دریچه و به فاصله معیّن یك قطعه فلز بشقاب مانند قرار می داد كه رویش را لعابی از ماده شیمیایی «بیتومن» پوشانده بود. این ماده كه نسبت به نور حساس بود، متناسب با نور وارده از روزنه، فلز را سیاه می كرد كه پس از شستن فلز اثر نور به صورت سیاهی در آن باقی ماند كه همانا عكس اشیاء بود، ولی دوام چنین عکسی طولانی نبود.
نایپس نخستین عكس ماندنی را در سال 1827 میلادی از پشت پنجره اطاق خود درپاریس كه در طبقه دوم ساختمان قرار داشت برداشت كه در كتابهای «تاریخچه عكاسی» عنوان آن را «منظره ای از پنجره» نوشته اند. این، نخستین عكس ثابت و بادوامی است كه در جهان برداشته شده است. ژوزف نایپس برای برداشتن این عكس هشت ساعت وقت صرف كرده بود. نایپس در سال 1833 درگذشت و «لوئی داگر» فرانسوی و تالبوت و هرشل انگلیسی به تكمیل فن عكاسی همت گماشتند و موفق شدند. «ماتیو بریدی» آمریکایی اوایل دهه 1860 و درجریان جنگ داخلی آمریکا فتو ژورنالیسم (عکس خبری) را ابتکار کرد. از زمان ایجاد دوره آموزش روزنامه نگاری در دانشگاهها، یکی از تکالیف دانشجویان این رشته ساختن دوربینی شبیه دوربین نایپس (جعبه چوبی) و گرفتن عکس با این دوربین و به همان صورت و چاپ کردن این عکس در تاریکخانه دپارتمان (گروه آموزش روزنامه نگاری) است.

آزمایش موشك ساخت مشترك روسیه و هند - ساخت این موشک برای هند و فروش به کشورهای دیگر

موشک BrahMos

پنجم مارس 2008 موشك كروز «برهموسBrahMos» ساخت مشترك روسیه و هند باردیگر آزمایش شد. این موشك كه سرعت آن سه برابر موشك های توماهاك Tomahawk آمریكا اعلام شده بود هدف تعیین شده را در فاصله 350 كیلومتری نابود كرد. حداكثر بُرد این نوع موشك پانصد كیلومتر گزارش شده است و می تواند از زمین، دریا و هوا شلیك شود.
آزمایش این موشک پنجم مارس از ناوشكن هندی، راجپوتRajput صورت گرفت. در این روز اعلام شده بود که فعلا در نظر است كه سه هزار دستگاه از این نوع موشك ساخته شود؛ هزار دستگاه برای ارتش هند و دو هزار دستگاه برای فروش به كشورهای دیگر.

«احراز مقام عمومی» از دیدگاه فیدل كاسترو در مقاله او در توجیه تغییر 30 مقام كوبایی

سوم مارس 2009 فیدل كاسترو بنیادگذار نظام سوسیالیستی كوبا كه در 82 سالگی و از 2008، پس از نیم قرن رهبری مستقیم کشوش خودرا بازنشسته كرده و به نظرنویسی (مقاله) و دادن اندرز بویژه به لاتین های قاره آمریكا و دیدار با رهبران آنان و سایر ملل پرداخته بود در مقاله ای كه در وبسایت او و نیز روزنامه «گرانما» و به نقل از آنها در سراسر جهان انتشار یافت از تصمیم برادر و جانشین خود ـ رائول كاسترو رئیس جمهور كوبا در بركنار كردن 30 مقام كوبایی از سمت هایی که داشتند، و انتقال به سمت های دیگر دفاع كرد و نوشت كه این اقدام، موّجه بود و او آن را تایید كرده است زیرا كه در این افراد حس جاه طلبی، قدرت خواهی و شیفته میز بودن بروز كرده بود، وضعیتی كه مآلأ به زیان نظام سوسیالیستی كوبا، كوباییان و انفعال دوستانمان در گوشه و كنار جهان تمام می شد.
    كاسترو در مقاله خود كه [غیر مستقیم] خواسته بود مفاد مقاله در تاریخ بماند تا یادآور دولتمردان ملل باشد و برای سران دولت های با نظامی ایدئولوژیك، الگو قرارگیرد ضمن اشاره به «تغییر سمت داده شدگان» نوشته بود: در وجود این افراد و بویژه دو تن از آنان [اشاره به فلیپ پرز روكو Felipe Perez Roque وزیر امور خارجه میانسال سابق و Carlos Lage ـ در آن زمان پنجاه و هفت ساله ـ معاون سابق شورای دولتی و دبیر کنار گذارده شده شورای وزیران کوبا و هر دو کمونیست] كشش و اشتیاق به میز و مقام پدیدآمده بود [كه از عوامل مادی گری و دنیا ـ دوستی است]؛ حال آنكه مفهوم داشتن مقام عمومی؛ داوطلب فداكاری كردن و خدمت تمام عیار به مردم و وطن است نه به خود و ارضاء شهوت قدرت.
    فیدل کاسترو که نوامبر 2016 درگذشت نوشته بود: از میان این چند نفر، دو نفر از آنان به گونه ای خودرا چسبیده به میز و مشتاق ارتقاء به مقام بالاتر نشان داده بودند كه دشمن خارجی [دولت واشنگتن] دچار توهّم و حساب بازكردن روی آنان شده بود و در انتظار روزی نشسته بود كه آنان برسر كار آیند و ....
    کاسترو در مقاله اش پرسیده بود: اینان چه فداكاری برای ملت كرده بودند كه در انتظار ترفیع و ارتقاء باشند؟. جاه طلبی و برتری جویی ناشی از حس خودخواهی است [نه مردم خواهی] كه در شأن یك انسان واقعی و ارزشمند نیست. اینان با این حس‏،‏ افراد بی ارزشی بودند. «مقام عمومی» این نیست كه به خواست فرد، توصیه دوستان و تماشای بازی اش در شو (نمایش) به او بدهند‎؛ جامعه باید برود و از فردی كه به شایستگی و امانتداری و توان فداكاری او اعتماد كامل یافته بخواهد، اصرار كند [التماس كند] تا مقام را بپذیرد ـ بپذیرد برای چی؟، برای خدمت بی دریغ به جامعه، فداکاری و ازخودگذشتگی.
    فیدل كاسترو در مقاله خود افزوده بود: در نوشتن این مطالب درنگ نکردم تا خبرگزاری های [اصطلاحا] جهانی یقه پاره نكنند و درباره این تغییرات، هرچه را كه می خواهند[خواست صاحبانشان است] بنویسند و كاهی را كوه كنند و باعث سوء تفاهم و دلسردی دوستان كوبا شوند. «فلیپ پرز روكو» قبلا رئیس دفتر فیدل کاسترو بود.

در همین روز (سوم مارس 2009) فیدل كاسترو در هاوانا و در اقامتگاه خود با لئونل فرناندز Leonel Fernandez رئیس جمهوری «دومینیكن ریپابلیك» ملاقات كرده بود (عكس بالا) ـ دو جمعه پیش از آن، كاسترو ـ و در یك روز دو بار با هوگو چاوس رئیس جمهور وقت ونزوئلا (متوفی در پنجم مارس 2013 از بیماری سرطان) دیدار كرده بود. چاوس در پی پیروزی در رفراندم 15 فوریه آن سال به هاوانا رفته بود تا درباره گام های بعدی اش با فیدل كاسترو تبادل نظر كند. وی در این سفر كه هر چند ماه یكبار تكرار می شد با رائول کاسترو هم مذاكره كرده بود (عكس زیر).

فحشاء و تَن فروشی با استفاده از اینترنت ـ اعلام جرم یک سَرکلانتر پلیس آمریکا

Sheriff “ tom Dart”

پنجم مارس 2009 نخستین اعلام جرم علیه یک ماشین فعّال در اینترنت در دفتر یک دادگاه فدرال (سراسری) آمریکا مستقر در استیت ایلی نوی ثبت شد. در این اعلام جرم، «کرگس لیستCraigslist» بزرگترین کانون آنلاین آگهی های کلاسه شده (نیازمندی ها) متهم به اشاعه تَن فروشی و تامین وسیله و گسترش فحشاء شده بود. اعلام جرم کننده سرکلانتر پلیس شهرستان پنج میلیون و سیصد هزار نفری کوک (کوک کاونتی Cook County شامل شهر شیکاگو و دهها شهر کوچک و بزرگ دیگر) بوده است.
    سرکلانتر «تام دارت» Sheriff “tom Dart” در اعلام جرم خود نوشته بود که زنان تَن فروش از طریق دادن اعلان به این سرویس آنلاین که تنها در آمریکا ماهانه بیش از 40 میلیون دیدارگر دارد به زبان و عباراتی غیر مستقیم و اشاره و استعاره جلب مشتری می کنند و ماموران او دهها مورد از این تَن فروشی را کشف و مرتکبان را دستگیر کرده، به دادگاه سپرده و زندانی شده اند و وضعیت به همین صورت است در سایر نقاط. همین چند روز پیش 35 زن در فلوریدا که از این طریق جلب مشتری می کردند دستگیر و زندانی شدند.
     سرکلانتر «دارت» در اعلام جرم خود از کانون آگهی آنلاین «کرگس لیست» که در عین حال آکنده از اعلان فروش و اجاره خانه و اشیاء، شغل یابی، یافتن معلم سرخانه و ... است به عنوان بزرگترین وسیله تسهیل فحشاء در آمریکا نام برده و ادامه درج آگهی های معروف به «Erotic Ads اراتیک ادز» را بزرگترین آسیب به سلامت جامعه خوانده بود.
    وی ضمن تشریح خطر انتقال تَن فروشی از خیابان و براثل (Brothel = فاحشه خانه) به اینترنت که در دسترس خانواده هاست؛ به گزارشگران رسانه ها گفته بود که ابزارهای آزادی بیان نباید برای بسط فساد بکار روند و انتشار این نوع آگهی ها (اراتیک ادز) سوء استفاده از ابزارهای آزادی بیان است و باید از آن جلوگیری شود و او که منتخب مردم «شهرستان کوک» است از اینکه گام نخست را در این راه برداشته است احساس شادی می کند.

اندرزهای بسیار مهم و آموزنده زنی که نزدیک به 115 سال عمر کرد

Mary J. Ray در 114 سالگی

مری ژوزفین ری Mary Josephine Ray هفتم مارس 2010 و پس از 114 سال و 294 روز عمر کردن درگذشت. وی بیش از هر فرد دیگر که در قاره آمریکا به دنیا آمده و در آنجا زندگی کرده باشد زیست کرد. مری (ماری) هفدهم ماه می 1895 در بخش فرانسوی زبان کانادا به دنیا آمده بود و از سه سالگی در ایالات متحده USA زندگی می کرد.
    پدر و مادر «مری» زمانی که او سه ساله بود به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. هفت ساله بود که پدرش را از دست داد و در پانزده سالگی مادر او نیز فوت شد و از این سن، مری به تنهایی زندگی و تامین معاش می کرد زیراکه در آن زمان، همانند امروز قانونی برای حمایت از «کودکان تنها»، «تامین اجتماعی» و از این قبیل وجود نداشت.
    مری در نیمه دوم دهه سوم عمر بود که ازدواج کرد، دارای دو پسر شد، ولی عمر شوهر او چندان طولانی نبود و مری 43 سال آخر عمر را بدون شوهر زندگی کرد. او انسانی متّکی به خود بود و تا سن صد و ده سالگی به خانه سالمندان نرفت.
    بانو «مری» خاطرات و اندرزهای خود از زندگانی طولانی اش را در سه نوبت؛ 90 سالگی، 100 سالگی و 109 سالگی برای روزنامه نگاران بیان داشت که روزهای متوالی منتشر می شد و سپس در چند کتاب پُرفروش قرار گرفت. همین خاطرات و اندرزهای سالخوردگان، از آغاز قرن 21 بخشی از مطالب رسانه هارا تشکیل می دهد و «درصد» مخاطبان این مطالب بیش از هر موضوع دیگر بوده است زیراکه ضمن جالب بودن و در جریان تاریخ قرارگرفتن، آموزنده هم هستند و رسالت رسانه ها هم همین است ـ آگاه کردن و آموزش دادن.
    «مری ری» در بخش راز طول عمر ـ برغم کوتاه بودن عمر پدر و مادر ـ از کتاب خاطرات گفته است: پرهیز از هرگونه اعتیاد، معاشرت و دوستی نکردن با نادان، حسود و بخیل (مُغرض)، از دست ندادن خواب شب، حرص مال نزدن، قناعت [برای مثال؛ یک اتومبیل را برای 21 سال سوار شده بود! و هیچگاه بیش از سه دست لباس در خانه نداشت و به همین گونه سه جفت کفش.]، فرار از زندگانی لوکس و غبطه دیگران را خوردن، خوردن غذای ساده، میوه و سبزی و امساک از رفتن به رستوران، مراقبت از سلامتی بویژه دندانها، گوش و چشم، ورزش روزانه سبک [که او از 20 سالگی تا 96 سالگی انجام می داد]، فرار از اتلاف وقت و کاری که پشیمانی بار آورد، گریز از ازدواج با طرف نامتناسب و ناهماهنگ [مری برغم داشتن خواستگارهای متعدد ازدواج مجدد نکرد.]، گریز از ازدحام، زندگانی در شهرهای آرام ـ جوامع با تمدن عالی [که گفته اند ضعف تمدن جامعه، فرد را عصبی و «خشم و نارضایی» از طول عمر می کاهد]، اشتغال به کار مورد علاقه و داشتن خلاقیّت که عشق به حرفه باعث می شود انسان گذشت زمان را حس نکند و احساس پیری و ازکارافتادگی نداشته باشد، وارد مسئله نشدن، نداشتن بیش از دو فرزند که یک بچه داشتن بهتر است، وارد مشکلات بچه ها و بستگان و دوستان نشدن، خواندن کتاب و گوش کردن به موزیک آرام و شادی بخش، دروغ نگفتن و بزرگنمایی با گفتن دروغ (پُز دادن) نکردن، تعقل به جای دنبال هوس رفتن، شتاب نکردن در شروع هر کار واقدام تازه، کردن مشورت در کارها و .... [دفتر حساب درآمد و هزینه بانو مری نشان می دهد که به دفعات به مشاور قضایی، مشاور مالی و ... مراجعه کرده بود یعنی که بدون مشورت قبلی با اصحاب نظر و اطلاع به کاری دست نمی زد].
    بانو «مری» یکی از 35 Super – centenarian جهان در طول تاریخ است. اصطلاح Super – centenarian مربوط به افراد بالای 110 ساله است، از صد سال تا 110 سال را centenarian گویند.

برخی دیگر از رویدادهای 7 مارس

1530: هنری هشتم پادشاه وقت انگلستان پس از این كه شنید پاپ با طلاق گفتن زن او مخالفت كرده اعلام داشت كه از این پس، او خودش رئیس كلیسای انگلستان خواهد بود، نه پاپ؛ و به این ترتیب كلیسای انگلستان استقلال یافت.

1799: یک روز پس از افتادن یافا = Jafa به دست ناپلئون بناپارت ـ ژنرال انقلاب [که هنوز امپراتور فرانسه نشده بود]، نظامیان اسیر (نیروهای نظامی عثمانی و عمدتا آلبانیایی) به صورت گروهی اعدام شدند. شمار آلبانیایی ها بیش از دو هزار تن نوشته شده است. هنوز معلوم نیست که انگیزه ناپلئون از اعدام این شمار چه بوده است. شهر بندری یافا که در مجاورت تل اویو و روی تپه ای کم ارتفاع قرار گرفته در جریان جنگهای صلیبی هم یک صحنه این جنگها بود و نیز صحنه جنگ سال 1917 انگلستان و عثمانی. همانطور که ناپلئون پیش بینی کرده بود انگلیسی ها از دیرزمان چشم به تصرف فلسطین داشتند که 118 سال پس از افتادن یافا به دست نیروهای انقلاب فرانسه به هدف رسیدند و چندی بعد با ایجاد کشور اسرائیل در فلسطین متصرفی خود موافقت کردند. ایجاد بندر یافا را به پسر نوح نسبت می دهند که پس از تخریب آبادی ها در جریان توفان بزرگ آنجا را ساخت که از قدیمی ترین شهرهای جهان است.

1814: لشکریان ناپلئون بناپارت مرکب از سربازان وظیفه 19 تا 21 ساله در یک منطقه مرز شمالی فرانسه امروز نیروهای نظامی مشترک اتریش و پروس [بیشتر پروس را قدرتهای وقت پس از جنگ جهانی اول ضمیمه لهستان ساختند که انگیزه اصلی جنگ جهانی دوم قرار گرفت و چون مسئله باقی مانده است معلوم نیست که عامل چه مسائل دیگر در آینده باشد] به فرماندهی مارشال بلوخر Blucher را شکست دادند. در این نبرد، شمار نیروهای بلوخر دو برابر نظامیان ناپلئون بود ولی روحیه «سرباز وظیفه» را که بدون دریافت دستمزد و تنها به خاطر وطنش می جنگید نداشتند. علاوه بر آموزش نظامی، به سرباز وظیفه «میهن شناسی = تاریخ وطن» تدریس می شود.

1876: گراهام بل آمریکایی متولد1847 و متوفا در 1922 اختراع خود، تلفن را در آن کشور به ثبت داد.

1902: بوئرها (مهاجران هلندی آفریقای جنوبی) در ناحیه «توین بوش» واقع در ترانسوال نیروهای انگلیسی را شكست دادند.

1936: نظامیان اعزامی هیتلر اخراج نظامیان خارجی از «راینلند Rhineland» را تکمیل کردند. این منطقه صنعتی آلمان طبق قرارداد Locarno
     و سازشنامه های ورسای (پایان جنگ جهانی اول) در کنترل نظامیان فاتحان قرار گرفته بود که هیتلر این قراردادها را پاره کرد و نیرو به راینلند Rhineland فرستاد و نظامیان خارجی را اخراج و پس از این رویداد بود که نظامی گری آلمان احیاء شد و دست به مسلح کردن خود زد.

1945: «تیتو» تا تدوین یك قانون اساسی و تعیین نظام یوگوسلاوی قدرت را در این سرزمین كه در دوران جنگ جهانی دوم به اشغال آلمان در آمده بود به دست گرفت.

1969:

حزب كارگر اسرائیل كه حزب حاكم بود بانو «گلدا مایر» و در آن زمان 71 ساله را نامزد نخست وزیری كرد كه وی ده روز بعد كار خود را در این سمت آغاز كرد و تا سوم ژوئن 1974 ادامه داد. وی قبلا وزیر كابینه بود. گلدا مایر متولد شهر «كی اف» اوكراین در هفت سالگی با خانواده اش به شهر میلواكی آمریكا مهاجرت و پس از تحصیلات، در همانجا معلم شده بود كه بعدا و زمانی كه هنوز جوان بود برای اقامت دائم به فلسطین رفته بود.

1989: بر سر ماجرای «سلمان رشدی»، روابط جمهوری اسلامی ایران با انگلستان تیره شد و به حالت تعلیق درآمد.

2007: اعضای مجلس لُردان انگلستان (= سنا) تماما انتخابی شدند. قبلا تعیین آنان برحسب اشرافیت و القاب بود.

2008: بهای نفت خام به بالاترین حد خود تا این روز رسید و هر بشكه نفت خام سبك و شیرین برای تحویل در ماه اپریل 2008، در بازار نیویورك 105 دلار و 45 سنت معامله شد. معمولا کمپانی های بزرگ نفتی با استفاده از بحران های ناشی از بازی های سیاسی بهای نفت خام را بالا می برند و این افزایش تقریبا بلافاصله به جایگاههای بنزین در کشورهایی که این کالا در کنترل دولت نیست منتقل می شود. دولتهایی که از فروش بنزین مالیات می گیرند از این افزایش بها سود می برند.

2008: در یك انفجار انتحاری در خیابان عطّار بغداد كه متعاقب یك انفجار عادی روی داد 54 تن كشته و 123 نفر مجروح شدند. انفجار نخست باعث جمع شدن مردم جهت كمك به مجروحین شده بود كه دراین لحظه فردی در میان این جمع خودرا منفجر كرد كه تاكتیك نسبتا تازه ای بشمار آورده شده است.

نامه به مولف

درباره نامه هاي وارده

    شماری از مخاطبان این تاریخ آنلاین پرسیده اند که چرا از چند ماه پیش نامه ها و نظرات ارسالی را درج نکرده ایم و خواسته اند که انتشار این نامه ها که حاوی نظرات ارزشمند است ازسر گرفته شود.
    پاسخ: نامه های دریافت شده آرشیو شده اند. درجایی که مکاتبات الکترونیک دستگاههایی همچون وزارت امورخارجه و وزارت دفاع آمریکا خوانده و افشاء شده اند [ویکیلیکس] مصلحت نبود که نامه های مخاطبان سریعا انتشار یابند تا ناخواسته نام و آدرس آنان احیانا به دست جستجوگران افتد.
    همانگونه که مخاطبان خواسته اند؛ نامه های نو و آرشیو شده به نوبت درج خواهند شد و نامه های پُستی وفَکسی سریعتر. نامه هایی که حاوی نظرات مهم باشد و از سوی کارشناس ارسال شده باشد، نخست در بالای مطالب درج خواهد شد و سپس برحسب موضوع به ردیف خود انتقال خواهد یافت. بنابراین، هر نظر دو و یا چندبار درج خواهد شد. مولف

مطالعه این سایت و نقل مطالب آن با ذكر ماخذ (نشانی کامل سایت و نام مولف آن) آزاد است، مگر برای روزنامه های متعلق به دولت و دستگاههای دولتی؛ زیرا كه مولف این سایت اكیدا «روزنامه نگاری» را كار دولت نمی داند. روزنامه عمومی به عنوان قوه چهارم دمكراسی باید كاملا مستقل از دولت و سازمانهای عمومی باشد تا بتواند رسالت شریف خود را به انجام برساند.

تماس با مولف:

editor (a) iranianshistoryonthisday.com
n.keihanizadeh (a) gmail.com